ਅਸੀਂ ਵਸਦਿਆਂ ਨਦੀਉਂ ਪਾਰ ਪਰਾਏ ਹੋ ਜਾਣਾ।
ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦਾ ਮਹਿਰਮ ਕੋਲ ਲੁਕੋ ਜਾਣਾ।
ਅਸੀਂ ਵਸਦਿਆਂ ਨਦੀਉਂ ਪਾਰ
ਲੋਹੇ ਦੇ ਜੰਗਲ਼ ਵਿਚ ਜਦ ਵੀ ਅੱਗ ਭੜਕੇ
ਪਲ ਹੱਥੋਂ ਕਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ ਸੁਆਹ ਸੜਕੇ
ਦਾਗ ਹਿਜ਼ਰ ਦਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਧੋ ਜਾਣਾ।
ਅਸੀਂ ਵਸਦਿਆਂ ਨਦੀਉਂ ਪਾਰ
ਉੱਠਣ ਮੁੜ ਮੁੜ ਬਾ-ਵਰੋਲ਼ੇ ਯਾਦਾਂ ਦੇ
ਸੁਣਦਾ ਕੋਈ ‘ਨੀ ਬੋਲ ਕਦੇ ਫਰਿਆਦਾਂ ਦੇ
ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੱਥੀਂ ਬੂਹਾ ਢੋਅ ਜਾਣਾ।
ਅਸੀਂ ਵਸਦਿਆਂ ਨਦੀਉਂ ਪਾਰ
ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਖਿਲਰੀ ਮਹਿਕ ਜਹੀ
ਖੂਨ ਜਿਗਰ ਦਾ ਚੋਵੇ ਨਾਲੇ ਸਹਿਕ ਰਹੀ
ਏਸ ਮਹਿਕ ਨੇ ਵੱਖਰੀ ਵਿਚ ਸਮੋ ਜਾਣਾ।
ਅਸੀਂ ਵਸਦਿਆਂ ਨਦੀਉਂ ਪਾਰ
ਹਾਦਸਿਆਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦਾ ਦਸਤੂਰ ਕਿਹਾ
ਰੁਲ਼ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਆਪਾ ਕੋਹਿਨੂਰ ਜਿਹਾ
ਆਖਰ ਸਮਿਆਂ ਨੇ ਹੈ ਜ਼ਖ਼ਮ ਲਕੋ ਜਾਣਾ।
ਅਸੀਂ ਵਸਦਿਆਂ ਨਦੀਉਂ ਪਾਰ
ਚਿਹਰੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹੁਣ ਅਣਜਾਣ ਬਣੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਬਣੇ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਏਦਾਂ ਵੀ ਕਦੇ ਹੋ ਜਾਣਾ।
ਅਸੀਂ ਵਸਦਿਆਂ ਨਦੀਉਂ ਪਾਰ
ਕੀ ਖੱਟਿਆਂ ਅਸੀਂ ਦੱਸ ਸ਼ਰਾਫਤ ਰੱਖ ਪੱਲੇ
ਏਸ ਜਹਾਨੋਂ ਐਵੇਂ ਹੀ ਬੱਸ ਤੁਰ ਚੱਲੇ
ਕੌੜਾ ਮਨ ਫੇਰ ਆਪਣਿਆਂ ਦਾ ਹੋ ਜਾਣਾ।
ਅਸੀਂ ਵਸਦਿਆਂ ਨਦੀਉਂ ਪਾਰ ਪਰਾਏ ਹੋ ਜਾਣਾ।
ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦਾ ਮਹਿਰਮ ਕੋਲ ਲੁਕੋ ਜਾਣਾ।
ਲੇਖਕ : ਕੇਹਰ ਸ਼ਰੀਫ਼